برف

 در هوایی سرد پاییزیی شهر م سا یه سرد زمستان حاکم بود وبارش برف شهرم را سپید پوش کرده بود. ومن عاشق برف وسکوت وسنگینشم وعاشق قدم زدن بر روی برف وعاشق دیدن خمیدگی در ختان در زیر قامت این موهبت خداوندی با این دلیل تصمیم گرفتم بچه ها رو ببرم پارک شقایق سعادت اباد تا بیشتر اشنا شوند با برف البته که قبل از رفتن در تراس کم وبیش اشنا شده بودند. یادم سال گذشته در محو طه مجتمع برای اولین بار لمس کرده بودند وخوششان نیامده بود وگریه کرده بودند واصلا حاظر به دست زدن نبودند .. وخلاصه با داد وبیداد عازم شدیم چون کلافه شده بودند از این همه لباس که پوشیده بودندولی وقتی رسیدیم با حیرت نظاره گر تابلوی روبروشان بودند وبه برف دست زدن وحاظر به پو شیدن دستکش نشدند ودر نتیجه ما باید به نحوی دستهاشون را هر چند دقیقه یک بار گرم می کردیم وگرنه تمام سکوت پارک می شکست با داد وگریه بچه ها ..وکوشا حاظر نبود دستم را بگیره یا بیاد بغلم وبه خاطر این علرغم تمام تلاشمون چند بار زمین خورد ولی در کل بیشتر از پارسال درک کرده بودند و ار تباط برقرار کرده بودن ومن از دیدن اولین برف بازی فرزندانم خداوند را به خاطر توانایی فرزندانم شکر گفتم دوستتان دارم